Oost-Canada

Swipe

Wolven en ander wild

Ieder jaar in augustus komen met wat geluk op vier of vijf achtereenvolgende donderdagavonden duizenden mensen in het Algonquin Park in de Canadese provincie Ontario luisteren naar boswachters die huilen met de wolven in het woud. Op de inleidingspagina van de bezienswaardigheden van Ontario noemden we dit Canada op zijn best: meer dan tweeduizend mensen die muisstil langs de kant van de weg in afwachting zijn van parkwachters die het huilen van wolven imiteren. Het is een demonstratie van de liefde die de meeste Canadezen hebben voor de natuur, als die maar toegankelijk is en er iets mee gedaan wordt.

Wolf howl

Het doorgaan van deze ‘public wolf howls’ (openbare wolf-huil-bijeenkomsten) is afhankelijk van de medewerking van de wolven en het weer. Op dinsdag en woensdag voor de augustus-donderdagen gaan parkwachters kijken of een roedel zich in de buurt van de Parkway Corridor bevindt. Is dat het geval, dan is die in circa tachtig procent van de keren er ook donderdags nog, zo leert hun ervaring. Vinden ze er geen, dan wordt de wolf howl van die week afgeblazen. Dit evenement is gratis (op de park-permit na, zie de pagina over de Parkway Corridor) en begint in het Outdoor Theatre aan Highway 60, ongeveer bij kilometerpaal 34. Het is wel zaak ruim voor het begin aanwezig te zijn. Als de parkeerterreinen vol zijn, worden geen mensen meer toegelaten. Je kunt bij het Algonquin-informatiecentrum op donderdagochtenden in augustus horen of zo’n public wolf howl doorgaat. In Canada daarvoor bellen met tel. +1-705-633-5572. Je kunt ook op de website van het park kijken. Natuurlijk ben je niet afhankelijk van deze public wolf howls. Je kunt altijd op eigen gelegenheid met vrienden en familie een privé-expeditie op touw zetten. Gewoon ‘s avonds direct na het invallen van de duisternis zelf een huilende wolf nadoen en dan maar luisteren of er antwoord komt.

Wild kijken

Ook al is de kans op een ontmoeting met ander wild zeer klein, er zijn wel enkele momenten dat je wat meer geluk kunt hebben. In het algemeen is de middag een slechte tijd. ‘s Avonds en ‘s morgens vroeg zijn veel beter, vooral tot drie uur na zonsopgang. Kans op het zien van de grotere zoogdieren is dan het grootst aan de randen van de wouden rond meren en moerassen. Voor bevers kun je het best in oktober gaan kijken. Dan maken ze hun dammen klaar voor de winter. In de zomer heb je de meeste kans even voor zonsondergang. Witstaartherten kun je ‘s morgens vroeg aantreffen langs Highway 60. Elanden gaan in mei ‘s morgens uit de sloten langs de Parkway drinken. Daar zijn strooizout en pekel uit de winter in gespoeld. In juni en juli grazen ze op weiden bij meren en moerassen, meestal ver van de paden vandaan. Eind september/begin oktober is het moose-paartijd en is de kans groter op het zien van een mannetjeseland. In het Visitor Centre hangt een bord waarop bezoekers kunnen aangeven waar ze op die dag welk wild op welk tijdstip hebben gesignaleerd (geen garanties over de correctheid...). Voor sommigen is dat een reden hetzelfde traject te gaan lopen, voor anderen juist om daar weg te blijven.

Buiten het park

Het Algonquin Park is geen omheind eiland op zichzelf. De natuur en het landschap strekken zich ook uit buiten de grenzen ervan. Er zijn geen hekken die het wild tegenhouden; de grenzen tussen het natuurreservaat en de omliggende bossen zijn meestal nauwelijks te herkennen. De Algonquin-wolven merken dat het meest. Buiten het park zijn ze niet zo beschermd als er binnen. Biologen hebben uitgerekend dat ongeveer de helft van de wolven die zich buiten het park wagen, het er niet levend afbrengt. Ze worden aangereden door het verkeer, vergiftigd of gestrikt door stropers, of doodgeschoten door boeren die ze verdenken van het doden van schapen of kippen. Het is een beschermde diersoort, maar sommigen trekken zich daar helaas niet veel van aan...

10 prachtige bestemmingen in Oost-Canada